Saturday, July 31, 2010

ராகவ புரம் ரயில்வே ஸ்டேஷன்!


'க்ராண்ட் ட்ரங்க்' நிதானமாக ஓடிக் கொண்டு இருந்தது. ஒன்பது மணி பகல் பொழுதில், அந்த குளிரூட்டப் பட்ட ' ஏசி சேர் காரி'ன் 'ஸ்க்ரீனை' விலக்கி, மூடியிருந்த ஜன்னல் வழியே வெளியே பார்த்தேன்.
ராகவ புரம் ரயில்வே ஸ்டேஷன்!
கண நேரத்தில் வந்து மறைந்து போனது ஸ்டேஷன்.
ராகவ புரம்.
என்ன ஒரு அழகான ஊர்! என்ன ஒரு அழகான பெயர்!
'சௌத் சென்ட்ரலி'ல் என்னை மாற்றிய போது, முதன் முதலாக அங்கு தான் 'போஸ்டிங்'. அதை விட்டு வந்து ஒரு பத்து வருடம் இருக்குமா? ஏன் அதற்கு மேலும் கூட இருக்கலாம்.
ஆந்திராவில் ' கரீம் நகர்' ஜில்லாவைச் சேர்ந்த அந்த ஊரில் இருந்த அந்த இரண்டு வருடங்களும்..வருடங்களா .வருடங்கள் அல்ல...என் வாழ்வின் வசந்த உத்சவங்கள்...அல்லவா அவை!
' காஃபி சாப்பிடறேளா?'
' கொஞ்சம் குடேன்'
லலிதா 'ஃப்ளாஸ்க்'கிலிருந்து காஃபி கொடுத்தாள்.அந்த நேரத்திற்கு, அது ரொம்ப சுகமாக இருந்தது.
மனம் மெள்ள பழைய நினைவுகளை அசை போட ஆரம்பித்தது.
லலிதாவை நான் ராகவபுரம் கூட்டிக் கொண்டு போகவில்லை.அவள் அப்போது திருச்சி 'ஜங்ஷனி'ல் புக்கிங் க்ளார்க்.
குடித்த காஃபியில் லைட்டாக ஒரு கசப்பு.
அசை போடும் பழைய நினைவுகளூடே ஒரு வித சோகம்...
எனக்குக் குழந்தைகள் என்றால் ரொம்ப இஷ்டம். குழந்தையே இல்லாத பாவி நான்... இந்த வம்சம்...அரியூர் அனந்த நாராயண கனபாடிகள் என்கிற பாரம்பர்யமான வம்சம்...
அரியூர் அனந்த நாராயண கனபாடிகள் என்கிற அந்த ஆணி வேரின்... காய்ந்து..... தீய்ந்து போன கடைசி வேர்க்கட்டை தான்
அனந்த ராமனாகிய நான் .....

இந்த ஆதங்கத்தினால் கூட குழந்தைகள் மீது எனக்கு பாசம் இருக்கலாம்.
மேலும் குழந்தைகள் தானே என்று அலட்சியப் படுத்தாமல், நாம் மட்டும் கொஞ்சம் பொறுமையாய் இருந்தோமானால், அவர்களிடமிருந்தும் கற்றுக் கொள்ள வேண்டியது ஏராளம்! ஏராளம் !!
வந்து சேர்ந்த முதல், இரண்டு நாட்களுக்கு மிகவும் சிரமப் பட்டேன். மூன்றாம் நாள், காலைப் பொழுதில் ஒரு வாண்டு மெள்ள கதவைத் தள்ளி எட்டிப் பார்த்தது.
' அங்க்கிள்....மீரு கொத்தக ஒச்சாரா?'
' ம்'
அதை தாஜா பண்ண பழைய பேப்பர் ஒன்று கிழித்து, ஏரோப்ளேன் செய்தேன்.
குழந்தை போய் விட்டாள்!
' நாக்கு அங்க்கிள்'
' நாக்கு அங்க்கிள்'
பழைய ஆங்கில தினசரி பேப்பரை எடுத்துக் கொண்டு நாலைந்து நண்டு,சிண்டுகள் என்னைச் சூழ்ந்து கொண்டன!
அவர்களுக்கும் ஏரோப்ளேன் வேண்டுமாம்!
கொஞ்சம்,கொஞ்சமாய் அவர்களுடன் ஐக்யமானேன். அவர்களில் திவாகர் தான் பெரியவன். ஆறாம் க்ளாஸ். ஷிரவந்தி யு.கே.ஜி. டிங்கு என்கிற ரவி காந்த்...டிட்டு என்கிற அவன் தம்பி சசி காந்த்..ஆஷா..ரூபா...வம்சிகிஷோர்..ரவிச்சந்திர ஸ்வரூப்..ரவா லட்டு என்று கூப்பிட்டால் கோபித்துக் கொள்ளும் ரவிக்குமார் என்கிற பொடியன்....
அந்த ரயில்வே க்வார்ட்டஸில், வந்து சேர்ந்த சில நாட்களிலேயே, நான் ஹீரோ ஆகி விட்டேன்!
' அங்க்கிள்..ஒக்க கதை செப்பண்டி?'
டி.வி.யின் தாக்கம் இல்லாத நாட்கள், அவை!
வாலறுந்த நரி கதை சொன்னேன்...ட்ரீமர்...லிலிபுட்...சாம்ஸன் அண்ட் டிலைலா...ஏக சக்கராபுரத்தில் பாண்டவர்கள் பகாசுரனை வதம் பண்ணியது.....
நான் பட்லர் இங்க்லீஷில் வெளுத்து கட்ட, அதை திவாகர் தெலுங்கில் மொழி பெயர்ப்பான்!
சூழ் நிலையைக் கலைத்தாள்,லலிதா.
' என்ன யோஜனை?'
'ஒண்ணுமில்லே'
அவளுக்கு ஒன்றும் தெரியாது, பாவம்!
மறுபடியும்
ராகவபுரம்!
சில நாட்கள் பாட்டும்...கூத்துமாய் பொழுது ஓடி விடும்!
நான் பாட ஆரம்பிப்பேன்.
'....... அங்கார
இங்கார....
நாமம் சாத்தி,
அனுதினமும்,
அனுதினமும்,
கரம் கூப்பி...
சிங்கார
தேவனே
சீனிவாசா...
சீரங்கத்துப்
பெருமாள
சேவிக்கப்
போறோம்..
ஆமா..
சேவிக்கப் போறோம்..
ஆஹா..
சேவிக்கப் போறோம்...
அந்த கடைசி இரண்டு வரிகளை..'ஆஹா..சேவிக்கப் போறோம்' என்று ஒரு மாத்திரை அழுத்தம் அதற்குக் கொடுத்து, நான் பாட, அத்தனை குழந்தைகளும் 'ஆமா...
சேவிக்கப் போறோம்..ஆஹா..சேவிக்கப் போறோம் என்று கத்த...ஏக குஷி!
அடுத்த பாட்டு..
' நன்னே முன்னே பஜ்ஜதீரே..
முடீ..மே க்யா ஹே....'
அடுத்தது...
' ஸாரே...சஹாங்கே அச்சா...'
'சுன்...சுன் கர்த்தி ஆயே சிடியா..' சொல்லிக் கொடுத்தேன்.
கட்டோ கடைசியாய்...
' ஏக் தோ தீன்...'
கோரஸாய் ஒரே கத்தல்!!
திவாகர் மிமிக்ரி நல்லா பண்ணுவான். ப்ரேக் டான்சும் ஆடுவான்.
சில நாள் எனக்கு 'மூட் அவுட்' டாகி விடும். 'போங்கடா, என்று எல்லாரையும் விரட்டி விடுவேன்.
அடுத்த நாள் சாயங்காலம் ஆஃபீஸ் விட்டு வந்து பார்த்தால், வீட்டு பூட்டைத் திறக்க முடியாது!
சாவி திறக்கும் ஓட்டையில் ஈர்க்குச்சி செருகி இருக்கும்!
ஷிரவந்தியாய் இருக்கும்!
இந்த மாதிரி வேலைகளை அவள் தான் சூப்பராய் செய்வாள்!
ஜி.டி ஓவென்று பெருங்குரலெழுப்பி ஒரு பாலத்தைக் கடந்து செல்ல.....
எனக்கும் ஓவென்று வாய் விட்டு அழ வேண்டும் போல்....
லலிதாவின் கைகளை இறுகப் பற்றிக் கொண்டேன், ஆதரவாய் !
எனக்கு குழந்தை அவள்!
அவளுக்கு குழந்தை நான்!!!!

8 comments:

ரிஷபன் said...

மனதை அப்படியே உருக்கி விட்டது..

மதுரை சரவணன் said...

அருமையான பதிவு. வாழ்த்துக்கள்

gemini275 said...

Ragalai Sujatha iruntha katrathum petrathum reference idhuku nichayam

VAI. GOPALAKRISHNAN said...

நீண்ட இடைவெளிக்குப்பின் மீண்டும் ஒரு பதிவு.
ரயிலில் வெளியூர் பயணமாக இருக்கும் போலத் தெரிகிறது, கதையைப்படித்தலில்.

இராகவன் நைஜிரியா said...

மிகவும் நெகிழவைத்த கதை.

பத்மநாபன் said...

//இந்த மாதிரி வேலைகளை அவள் தான் சூப்பராய் செய்வாள்! //இந்த வரிக்குப்பின் சடாரென்று புகை வண்டியை ஒடவிட்டு வரும் வரிகள் நிச்சயம் படிப்பவர் கண்களை ஈரமாக்கும் .. ஜெமினி275 சொன்னார் ப்போல் சுஜாதா கண்டிப்பாக சிலாகித்திருப்பார். வணக்கங்கள்.

வெங்கட் நாகராஜ் said...

க்ராண்ட் ட்ரங்கின் சத்தத்தைப் போலவே மனதையும் தடதடக்கச்செய்தது. அருமையான கதைப் பகிர்வுக்கு நன்றி.

ஆரண்யநிவாஸ் ஆர் ராமமூர்த்தி said...

இந்த சிறுகதை 24.9.1989 இதழ் தினமணிகதிரில் வந்தது.முதலிலேயே பதிவு பண்ண மறந்து விட்டேனாக்கும்!!